All the cool kids are doing it
Wie er de kranten en tijdschriften het laatste jaar heeft op neergeslaan, heeft het heel misschien al opgemerkt; de verontrustend grote opkomst van het wurgspel op onze speelplaatsen en in onze kinderkamers. De vele Youtube-filmpjes die circuleren op het net, liegen er alvast niet om. Het ziet er allemaal heel onschuldig, maar vooral plezant uit. Het wordt geprezen en geshowed, of zoals er in één van de filmpjes wordt over geprezen; “All the cool kids are doing it.” Maar waarom lees je er dan zo weinig over in onze kwaliteitsmedia?
Dat het spelletje zeer populair is op de speelplaatsen verspreid over verschillende werelddelen, is duidelijk. Het vaak dodelijke spelletje valt onder tal van bijna liefkozende bijnaampjes. Namen die veel tot de verbeelding overlaten, zoals; American Dream, Roulette, Take me down, Le Rêve Bleu en Le Jeu du Foulard. De meeste waaghalsen van wie het geweten is dat ze het spel speelden, worden door de omgeving omschreven als; slim, actief en stabiel. De populariteit van het spel zakt weliswaar, eenmaal de zeventien voorbij. Vermoedelijk wanneer de adolescent de ware gevolgen van het wurgspelletje begint in te zien.
“Er zijn veel ergere dingen die kinderen elke dag doen, zoals snoepen. Maar dat is minder sexy om te vertellen.”
Is zwijgen echt goud of steken de bestaande media enkel lompweg de kop in het zand? Struisvogelpolitiek of hoe niet van een mug een olifant te maken.
Momenteel hanteren de media in België eerder een goedbedoelde struisvogelpolitiek. Die is er gekomen na een onuitgesproken unaniem akkoord onder de media. Die stellen namelijk dat verspreiding van nog meer artikels omtrent dit thema, alleen bijdraagt tot meer naambekendheid en adoratie binnenin kinderen- en jongerenkringen. Minder artikelen publiceren betekent echter ook, dat een van de enigste andere vormen van bronnen buiten de andere klasgenootjes -die allen niets dan lovende woorden uitkraaien over Airplaning- onder andere ongecontroleerde websites zoals youtube zijn. Maar eender wie The Choking Game zoekt op Youtube -en dat is vrij gemakkelijk; typ choking in en je krijgt het als eerste hit -zal iets heel anders moeten constateren. Het zijn niet de prettig aanmanende filmpjes van enthousiaste tieners die als eerste verschijnen. Nee, het zijn zogezegd educatief verantwoorde promofilmpjes van kleinschalige opgerichte vzw’s en vriendencollectieven, meestal ter nagedachtenis van een overleden zoon, zus of klasgenoot, die als eerste link verschijnen. Prima, ware het niet dat de filmpjes met zulk een overdreven belerende toon voor de dag komen, dat het te verwonderen valt of menig kind er überhaupt ooit één heeft gezien puur uit nieuwsgierigheid.
Dan liever af en toe een ethisch correct artikel publiceren, naar ouders en leerkrachten toe? We polsen bij Han Soete, hoofdredacteur van de online nieuwssite De Wereld Morgen en voormalig hoofdredacteur bij Indymedia.
“Als het echt een fenomeen zou zijn hier in België, moet daar over worden bericht gegeven, dat staat vast. Maar het is maar de vraag of het dat op dit moment is? Is het spel hier wel zo wijdverspreid? Er zijn ergere dingen die kinderen elke dag doen, zoals snoepen. Maar dat is minder sexy om te vertellen. Het is ook gemakkelijker om over zoiets als Het Wurgspel te bericht geven, omdat dat nu eenmaal gemakkelijker verkoopt. Grenzen verkennen is normaal en hoort er voor een stukje bij.”
Het Ministerie van Volksgezondheid heeft Klasse voor Ouders opgedragen een artikel te publiceren over het wurgspel en de mogelijke gevaren toe te lichten. Maar als je even snel over de website gaat, zul je niet snel iets vinden. ‘Dat komt doordat het ‘verpakt’ werd, om zo niet te veel misplaatste nieuwsgierigheid uit te lokken,’ legt Annelies Van Eeckhouten ons uit.
‘Wij hebben wel een artikel geplaatst over het gevaarlijke spelletje. Meer dan één zelfs, want er is nog een interview verschenen met de kinderspecialist Peter Adriaens op 12 november van vorig jaar. Ook al staan we niet geheel zelf achter het publiceren over het wurgspel. Het is namelijk zo dat hoe meer je erover communiceert, hoe meer je kinderen aanzet tot experimenteren. Klasse voor Ouders mag dan wel een specifiek medium naar ouders toe zijn, het wordt vandaag nog altijd meegegeven in de boekentas van de kinderen, vergeet dat niet. Onderzoek heeft trouwens uitgewezen dat heel wat kinderen zelf al eens een kijkje nemen in het magazine, tegen de meeste verwachtingen in. Daar dient dus ten allen tijden rekening mee gehouden te worden. Als je het hebt over het al dan niet publiceren, komt de vraag op; ‘Wat is het belangrijkste; een kind beschermen of mensen wakker schudden? Je moet weten waar je prioriteiten liggen. Sommige media, zoals Humo zijn hier niet goed mee omgegaan. Wij hebben dat artikel gepubliceerd met de nodige sereniteit. Dat wil zeggen dat wij vooral geopteerd hebben voor een meer preventieve aanpak door tips te geven. Ook is er getracht zo min mogelijk in sensatiezucht over te gaan.’
Op het internet zijn er tal van Amerikaanse websites te vinden die voorlichting verschaffen omtrent dit thema. Sommige zijn speciaal gericht naar tieners zoals de Kris Marceno Foundation. De oprichters doen goed hun best de adolescenten te verleiden verder te lezen, met hip lettertype in graffitistijl en felle kleuren. In België echter, vind je na enig speurwerk welgeteld één website. Chousingha werd opgericht door José Fernandez nadat zijn 13-jarige dochter, Victoria het leven liet na het spelen van het beruchte spelletje. De man was jammer genoeg niet beschikbaar voor commentaar.
De structuur van het spel is vrij eenvoudig; je kameraadje houdt met beide handen stevig je keel dichtgeknepen, terwijl jij langzaam maar zeker in een roes van irrationeel bewustzijn terechtkomt. Sommige spreken zelfs over hallucinaties. Space Monkey kan echter ook alleen gespeeld worden, dan komen er riemen, sjaals of zelfs plastiek zakken aan te pas. Alles is toegelaten, zo lang het maar de luchtpijp afsnijdt en je een gratis kaartje naar ‘Trip to heaven’ bezorgd. Het fijne gevoel na het dichtknijpen van de luchtpijp en halsslagader, is echter niets anders dan duizenden hersencellen die afsterven in luttele seconden. Met mogelijk het verlies van bewustzijn tot gevolg. Maar daar blijft het niet bij. Indien de luchttoevoer naar de hersenen voor een te lange tijd werd afgesneden, kunnen zelfs hersenbloedingen en handicaps op lange termijn het gevolg zijn. Ook hartinfarcten zijn niet uitgesloten, wegens gebrek aan zuurstof, met mogelijke de dood tot gevolg.
Volgens verschillende krantenkoppen stond in 2008 de teller van dodelijke slachtoffers van Jeu du Foulard op 82. Verder cijfermateriaal is er niet te vinden. Wat wel zeker is, is dat er sindsdien nog zeker vijf meer slachtoffers zijn gevallen. De meeste sterftegevallen gebeuren wanneer de kinderen het truckje alleen uitproberen op hun kamer, en er zo niemand in de buurt is om de knoop op tijd los te maken, wanneer het slachtoffer bewusteloos valt. Maar al te vaak werden in het verleden deze sterftegevallen geklasseerd als zelfdoding. Met tal van vraagtekens als gevolg bij nabestaanden. Het is dus quasi onmogelijk om zo tot een precies getal te komen. Niet enkel België kampt met dit probleem, ook in de Verenigde Staten bij voorbeeld, spreken de traditionele media over mogelijk 250 doden. Dit terwijl gerelateerde websites eerder verwijzen naar een oorsuizend getal dat naar de 1000 toe gaat.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten