parkour

Strijd der bavianen en Titanen

Na hopeloze weken van bestuur is het weer zo ver; de verkiezingsstrijd is in al zijn hevigheid en vaderlandse glorie losgebroken. Aan kwade tongen en brilliante ideeën zo waar geen gebrek. Zo noemde gewezen s.p.a-voorzitter Caroline Gennez de hele BHV-affaire ‘een borrelnootje dat dringend gekraakt diende te worden’. Het zal nog wachten zijn tot 13 juni alvorens zal uitgemaakt worden of we hierin haar mening delen en wie vervolgens een poging zal wagen de Belgische scepter triomfantelijk in de lucht te zwaaien.

Onze landgenoten zijn althans massaal het vetrouwen kwijt. Zodus riep een zelf aangestelde herder, Stijn Meuris, ons, armtierig Vlaamse zwarte schapen, op niet te gaan stemmen. Of dit ons zal helpen Caroline Gennez’ borrelnootje te kraken, is maar de vraag. En nu blijkt dat onze favoriete premier van de afgelopen twee jaar- pas op, zeg niet dweil, of je vliegtuig zou al eens plotsklaps een schroeflanding kunnen maken- daar goed zit in de EU, dreigt ons land weer te hervallen in een politiek correcte bananenrepubliek. Met tal van prominente figuren uit het medialandschap en universiteitskringen aankondigend de grote stap te zullen maken, mee malend in een alles verpletterende maaimolen van politieke spelletjes en bluffende pokerfacen met grote allures en met als fenomenale jackpot onze sociale welvaart.

En dat ook zij dapper, met victorie kraaiende glinsteroogjes, zich bloeddorstig in de Strijd der Titanen hebben gegooid, berust geen twijfel. Zo verkondigde Siegfried Bracke, en ik citeer; “We gaan niet raken aan afgesproken grenzen. Dat is een principe. En dat is er gekomen om oorlog (groot of klein) te voorkomen”. Ik versta daar onder dat hij zijn fluwelen mantel der feilloze journalistieke objectiviteit al moedig heeft afgeschud en ingeruild voor een maliënkolder van de n.v.a. Goed zo, want een stoere notenkraker hebben we dus nog niet gevonden. Of zal het Rik Torfs worden die ons uit deze communautaire Everglades trekt? Hij die meent dat Vlamingen vanuit het ius soli-principe handelen (grond) en Walen het ius sanguinis-gedachtegoed volgen (bloed). Oftewel de Vlaamse feodale boer en de Waalse vampier, met Torfs als rechtvaardige christelijke halfbloed.

Hoe het ook zij; regen en nootjes genoeg om de brandende debatten thuis vanuit de luie zetel te volgen.

Voorbijganger ontsnapt aan vallend pleisterwerk

foto: http://www.flickr.com/photos/kit4na/4383164194/in/faves-50358803@N06/

LEUVEN- Een voorbijganger ontsnapte donderdag nipt aan pleisterwerk die met een razende snelheid naar beneden stortte. Het pleister kwam van het vierde verdiep van een pand in de Diestsestraat. Niemand raakte gewond en de schade bleef als een wonder minimaal.

De menigte in de drukke Diestsestraat werd gisterennamiddag opgeschrikt door pleisterwerk die plots naar beneden stortte. Het pleisterwerk loste van de gevel van het vierde verdiep. Het incident gebeurde vlak voor het pand tegenover de Hunkemöller. Door het mooie weer was er veel volk te been, wat tot een ware catastrofe had kunnen uitdraaien. Desondanks geraakte er niemand gewond. De schade bleef beperkt tot de gevel van de woning zelf en wat lichte schade aan het voetpad vooraan. Verder onderzoek moet nu uitwijzen wat precies het loskomen van het pleisterwerk veroorzaakte. Laatstejaars student architectuur,
David Lambregs was op het moment van de feiten aan het winkelen in de Diestsestraat. Hij was net als een twintigtal andere Leuvenaars in deze winkelwandelstraat stille getuige van het incident. “De plotselinge temperatuurschommeling dat ons land de voorbije weken zou wel eens de oorzaak kunnen zijn,” voegt hij nog toe.

Bezette stad

‘Bezette stad’ is een originele performance waarin de gedichten van Paul Van Ostaijen en een zestal rappers elkaar ontmoeten in een samenspel van woord, muziek, dans en drama, onder regie van Ruud Gielens. De rappers geven je een prachtig staaltje van hiphop, zonder al de ‘bling bling’ van de muziekvideo’s, maar rauwe en eerlijke rap als een manier om machteloosheid uit te drukken.

De teksten van Van Ostaijen in ‘Bezette stad’ komen dan ook uit zijn gedichtenbundel met de gelijknamige titel, waarin de dichter zijn ongenoegen uit over de bezetting van Antwerpen tijdens WO II. Maar ook durft hij de link met onszelf te leggen en zo krijg je als publiek ook af en toe een ‘slap in the face’. De teksten blijven erg actueel, met thema’s als multiculturaliteit, armoede en politieke correctheid, die ook nu niet weg te denken zijn uit het nieuws. Soms geraak je wat verloren in de wirwar van muziekstijlen, die je uit de comfortzone doen treden.De beatboxers laten moeiteloos meerdere stijlen op je los, van jungle tot techno. Dan voel je je in het pikkedonker overgeleverd aan de grillen van de acteurs; een relatief onsamenhangend geheel waarbij chaos de scepter zwaait. Maar telkens treedt dan toch weer een ijzersterke boodschap op de voorgrond en raken de eenvoudige teksten op de kille beatboxdeunen je tot in je kleine teen. De voorstelling beperkt zich ook niet tot de modale vetrekken van het kunsthuis.Als toeschouwer word je mee op trektocht genomen, waar de acteurs je tonen hoe je de stad door een ander brilletje kan zien. Of hoe bevrijdende woorden ook tot actie kunnen overgaan. Wie deze beatboxende bende aan het werk wil zien, kan nog afzakken naar Leuven of Genk.

Onvolmaakt volmaakt, eindeloos eindig, altijd een begin, sterven wij onze zin.(Paul Van Ostaijen)

Soul in het stadspark

foto: http://www.flickr.com/photos14012543@N04/2282148119/

LEUVEN – Het stadspark in Leuven werd donderdagnamiddag omgetoverd tot een heuse site voor een vurig soulconcert. Het optreden tussen de muzikanten in het park was spontaan ontstaan. Veelal studenten van origine wereldwijd tokkelden samen met flamboyante Vlaamse jongeren op de gitaar of waagden zich aan een zwaarmoedige aria .

Eventjes was het Leuvense stadspark donderdagnamiddag het walhalla voor elke soullievende student op zoek naar afleiding van de blok. Terwijl het grasveld bezaaid lag met vroege zonnekloppers en ijverig studerende bollebozen ontstond er een interactie tussen de muzikanten onderling. Het is geen uitzondering dat er al eens improviserend wordt geëntertaind in het stadspark. Maar wat het nu zo bijzonder maakte, was dat al vlug elke Leuvenaar die zich in het park bevond die middag, betrokken geraakte in het multicultureel gebeuren. Dat Leuven rond de examenperiode een metamorfose ondergaat en als een spookstad achterblijft is geen uitzondering met de duizenden studenten die onze stad rijk is. Des te groter was de verassing dus van het ontluikend concertje. Het zal dan ook weer tot eind juni wachten zijn alvorens Leuven weer in vuur en vlam staat en kan genieten van een grote happening op muzikaal niveau.

Deurnese ijsberen voor Boekenbergse plas

foto: Vanmechelen Timothy

DEURNE – De Deurnese ijsberen hebben zondag actie gevoerd voor het behoud van hun ecologische zwemvijver. De vredevolle actie ‘Picknick in je kamerjas’ trok tal van liefhebbers van de plas. Als het van de Deurnese ijsberen afhangt komt er niets in huis van het arrest van de Raad van State. Dat arrest voorziet een sluiting van de ecologische zwemvijver te Deurne. Meerdere acties werden op touw gezet en de reacties zijn dan ook hevig. Toch zou er positief nieuws kunnen komen vanuit politieke kringen.

Enkele klachten van buurtbewoners wegens geluidsoverlast volstonden om de zaak tot de Raad van State te brengen. De boze buren konden dan ook rekenen op het begrip van de gemeenteraad, die hen steunde. Vervolgens werd een wet ingediend om sport en recreatie te verbieden in gemeentelijke parken nationaal. Dankzij die wet was de toekomst van de Deurnese plas dus onzeker. Maar na vele vredevolle acties zoals ‘picknick in je kamerjas’ en online forumacties op netwerksites zoals Facebook zwichtte de raad van State. Een nieuw wetsvoorstel werd ingediend die zou bepalen dat recreatie wel degelijk voortaan toegelaten is in parken en gemeentelijk groen. Het is nu afwachten hoe hier verder op gereageerd zal worden vanuit het gemeentelijk bestuur en hogerop. Ondertussen blijven de ijsberen campagne voeren voor hun plas om mensen te wijzen op het belang van zulke initiatieven. België telt namelijk maar enkele ecologische zwemvijvers, waaronder die in Deurne. Deze vijvers zijn zo aangelegd dat ze in hun eigen onderhoud kunnen voorzien, onder meer door middel van een verfijnde combinatie van algen. Die unieke combinatie maakt verder gebruik van chloor overbodig.

Het doodgezwegen wurgspel in de Vlaamse media

All the cool kids are doing it

Wie er de kranten en tijdschriften het laatste jaar heeft op neergeslaan, heeft het heel misschien al opgemerkt; de verontrustend grote opkomst van het wurgspel op onze speelplaatsen en in onze kinderkamers. De vele Youtube-filmpjes die circuleren op het net, liegen er alvast niet om. Het ziet er allemaal heel onschuldig, maar vooral plezant uit. Het wordt geprezen en geshowed, of zoals er in één van de filmpjes wordt over geprezen; “All the cool kids are doing it.” Maar waarom lees je er dan zo weinig over in onze kwaliteitsmedia?

Dat het spelletje zeer populair is op de speelplaatsen verspreid over verschillende werelddelen, is duidelijk. Het vaak dodelijke spelletje valt onder tal van bijna liefkozende bijnaampjes. Namen die veel tot de verbeelding overlaten, zoals; American Dream, Roulette, Take me down, Le Rêve Bleu en Le Jeu du Foulard. De meeste waaghalsen van wie het geweten is dat ze het spel speelden, worden door de omgeving omschreven als; slim, actief en stabiel. De populariteit van het spel zakt weliswaar, eenmaal de zeventien voorbij. Vermoedelijk wanneer de adolescent de ware gevolgen van het wurgspelletje begint in te zien.

“Er zijn veel ergere dingen die kinderen elke dag doen, zoals snoepen. Maar dat is minder sexy om te vertellen.”

Is zwijgen echt goud of steken de bestaande media enkel lompweg de kop in het zand? Struisvogelpolitiek of hoe niet van een mug een olifant te maken.
Momenteel hanteren de media in België eerder een goedbedoelde struisvogelpolitiek. Die is er gekomen na een onuitgesproken unaniem akkoord onder de media. Die stellen namelijk dat verspreiding van nog meer artikels omtrent dit thema, alleen bijdraagt tot meer naambekendheid en adoratie binnenin kinderen- en jongerenkringen. Minder artikelen publiceren betekent echter ook, dat een van de enigste andere vormen van bronnen buiten de andere klasgenootjes -die allen niets dan lovende woorden uitkraaien over Airplaning- onder andere ongecontroleerde websites zoals youtube zijn. Maar eender wie The Choking Game zoekt op Youtube -en dat is vrij gemakkelijk; typ choking in en je krijgt het als eerste hit -zal iets heel anders moeten constateren. Het zijn niet de prettig aanmanende filmpjes van enthousiaste tieners die als eerste verschijnen. Nee, het zijn zogezegd educatief verantwoorde promofilmpjes van kleinschalige opgerichte vzw’s en vriendencollectieven, meestal ter nagedachtenis van een overleden zoon, zus of klasgenoot, die als eerste link verschijnen. Prima, ware het niet dat de filmpjes met zulk een overdreven belerende toon voor de dag komen, dat het te verwonderen valt of menig kind er überhaupt ooit één heeft gezien puur uit nieuwsgierigheid.

Dan liever af en toe een ethisch correct artikel publiceren, naar ouders en leerkrachten toe? We polsen bij Han Soete, hoofdredacteur van de online nieuwssite De Wereld Morgen en voormalig hoofdredacteur bij Indymedia.

“Als het echt een fenomeen zou zijn hier in België, moet daar over worden bericht gegeven, dat staat vast. Maar het is maar de vraag of het dat op dit moment is? Is het spel hier wel zo wijdverspreid? Er zijn ergere dingen die kinderen elke dag doen, zoals snoepen. Maar dat is minder sexy om te vertellen. Het is ook gemakkelijker om over zoiets als Het Wurgspel te bericht geven, omdat dat nu eenmaal gemakkelijker verkoopt. Grenzen verkennen is normaal en hoort er voor een stukje bij.”

Het Ministerie van Volksgezondheid heeft Klasse voor Ouders opgedragen een artikel te publiceren over het wurgspel en de mogelijke gevaren toe te lichten. Maar als je even snel over de website gaat, zul je niet snel iets vinden. ‘Dat komt doordat het ‘verpakt’ werd, om zo niet te veel misplaatste nieuwsgierigheid uit te lokken,’ legt Annelies Van Eeckhouten ons uit.

‘Wij hebben wel een artikel geplaatst over het gevaarlijke spelletje. Meer dan één zelfs, want er is nog een interview verschenen met de kinderspecialist Peter Adriaens op 12 november van vorig jaar. Ook al staan we niet geheel zelf achter het publiceren over het wurgspel. Het is namelijk zo dat hoe meer je erover communiceert, hoe meer je kinderen aanzet tot experimenteren. Klasse voor Ouders mag dan wel een specifiek medium naar ouders toe zijn, het wordt vandaag nog altijd meegegeven in de boekentas van de kinderen, vergeet dat niet. Onderzoek heeft trouwens uitgewezen dat heel wat kinderen zelf al eens een kijkje nemen in het magazine, tegen de meeste verwachtingen in. Daar dient dus ten allen tijden rekening mee gehouden te worden. Als je het hebt over het al dan niet publiceren, komt de vraag op; ‘Wat is het belangrijkste; een kind beschermen of mensen wakker schudden? Je moet weten waar je prioriteiten liggen. Sommige media, zoals Humo zijn hier niet goed mee omgegaan. Wij hebben dat artikel gepubliceerd met de nodige sereniteit. Dat wil zeggen dat wij vooral geopteerd hebben voor een meer preventieve aanpak door tips te geven. Ook is er getracht zo min mogelijk in sensatiezucht over te gaan.’

Op het internet zijn er tal van Amerikaanse websites te vinden die voorlichting verschaffen omtrent dit thema. Sommige zijn speciaal gericht naar tieners zoals de Kris Marceno Foundation. De oprichters doen goed hun best de adolescenten te verleiden verder te lezen, met hip lettertype in graffitistijl en felle kleuren. In België echter, vind je na enig speurwerk welgeteld één website. Chousingha werd opgericht door José Fernandez nadat zijn 13-jarige dochter, Victoria het leven liet na het spelen van het beruchte spelletje. De man was jammer genoeg niet beschikbaar voor commentaar.

De structuur van het spel is vrij eenvoudig; je kameraadje houdt met beide handen stevig je keel dichtgeknepen, terwijl jij langzaam maar zeker in een roes van irrationeel bewustzijn terechtkomt. Sommige spreken zelfs over hallucinaties. Space Monkey kan echter ook alleen gespeeld worden, dan komen er riemen, sjaals of zelfs plastiek zakken aan te pas. Alles is toegelaten, zo lang het maar de luchtpijp afsnijdt en je een gratis kaartje naar ‘Trip to heaven’ bezorgd. Het fijne gevoel na het dichtknijpen van de luchtpijp en halsslagader, is echter niets anders dan duizenden hersencellen die afsterven in luttele seconden. Met mogelijk het verlies van bewustzijn tot gevolg. Maar daar blijft het niet bij. Indien de luchttoevoer naar de hersenen voor een te lange tijd werd afgesneden, kunnen zelfs hersenbloedingen en handicaps op lange termijn het gevolg zijn. Ook hartinfarcten zijn niet uitgesloten, wegens gebrek aan zuurstof, met mogelijke de dood tot gevolg.

Volgens verschillende krantenkoppen stond in 2008 de teller van dodelijke slachtoffers van Jeu du Foulard op 82. Verder cijfermateriaal is er niet te vinden. Wat wel zeker is, is dat er sindsdien nog zeker vijf meer slachtoffers zijn gevallen. De meeste sterftegevallen gebeuren wanneer de kinderen het truckje alleen uitproberen op hun kamer, en er zo niemand in de buurt is om de knoop op tijd los te maken, wanneer het slachtoffer bewusteloos valt. Maar al te vaak werden in het verleden deze sterftegevallen geklasseerd als zelfdoding. Met tal van vraagtekens als gevolg bij nabestaanden. Het is dus quasi onmogelijk om zo tot een precies getal te komen. Niet enkel België kampt met dit probleem, ook in de Verenigde Staten bij voorbeeld, spreken de traditionele media over mogelijk 250 doden. Dit terwijl gerelateerde websites eerder verwijzen naar een oorsuizend getal dat naar de 1000 toe gaat.

Ga jij bewust op zoek naar je eigen grenzen?

Pro:

Saartje heeft de professionele sprong in haar leven gewaagd en geeft sinds kort yogalessen en optredens van fire twirling.

“Ja, volop mijn eigen grenzen opzoeken, daar kan ik me zelf wel in terugvinden! Ik heb behoefte aan uitdaging en nieuwe dingen aangaan in mijn leven. De wereld zien zeg maar!

Ik heb mezelf al meer dan eens in gevaarlijke situaties geplaatst. Zoals toen ik in panne viel met mijn Enfield in een donkere tunnel in Kasjmir. Ik was met een viertal andere backpakkers daar terecht gekomen. Dat is een gevaarlijk oorlogsgebied in India juist aan de grens met Pakistan. Het was allemaal nog plezant tot dat we met onze brommer stil vielen in een tunnel die niet verlicht was… Ik kan je verzekeren dat dat een adrenalinekick geeft. Maar ook een gevoel van vrijheid, misschien omdat ik op dat moment al het vertrouwen had dat de situatie goed zou uitdraaien. Uiteindelijk heb ik diezelfde reis opnieuw mijn eigen grenzen verlegd, wanneer ik op mijn eentje besloot langer in Kasjmir te blijven. Ik werd door een gastvrij gezin uitgenodigd om een paar dagen op hun woonboot door te brengen.

Zo af en toe een gokje wagen in het leven kan geen kwaad, ook al vinden velen dat misschien naïef. Je kunt toch nooit elke situatie onder controle houden, dat is een illusie. Je blijft mogelijkheden openhouden en toelaten wat er zich op je pad aandient. In de plaats van confrontaties uit de weg te gaan, ga je ze aan en zo blijf je als persoon groeien en kom je er uiteindelijk als mens sterker uit.

Ik houd van bergbeklimmen en wandelen in ruige natuur. De bergen is één van mijn grote passies in het leven. Mijn andere passie is dansen. Ik doe al zeven jaar flamenco en geef nu ook sinds een jaar of drie fire twirling optredens.

De lok naar avontuur blijft toch wel roepen, ook al merk ik zeker wel een verschil tussen vroeger en nu. De drang is gematigder; ik leef nu meer ten volle en heb ook voldoening aan de projecten die ik hier in België opstart. Maar het bewustzijn dat je op zo een moment hebt, overtreft gewoon alles; je gaat totaal op in het moment. En dat zorgt voor een gevoel van extase en puur geluk.”

Ga jij bewust op zoek naar je eigen grenzen?

Contra:

Anna is een gezonde en nuchtere meid van 25 en staat met beide voeten stevig op de grond. Ze houdt van snowboarden, gezonde kruidentheetjes en fotografie. Samen met een toffe ploeg staat ze in voor het wel en wee van een groep autistische jongvolwassenen .

“Mijn leven riskeren voor wat fun? Niets voor mij! Ik vind mijn leven te belangrijk om het op het spel te zetten voor een kick. Ik snap wel waarom mensen op zoek gaan naar die adrenalinerush, weet je. Het wordt uiteindelijk zelfs een passie, maar ik zoek die liever elders. Ik ga het alleszins niet bewust achterna. Ik ben gelukkig zoals ik nu ben; niets meer, niets minder. Of toch; ik zou nog gelukkiger zijn, mocht ik meer tijd hebben om mijn creativiteit de vrije loop te laten gaan. Want dat is wat me pas echt voldoening geeft; als ik een van mijn creatieve ideeën tot een goed einde weet te brengen. Kippenvelgevoel!

Ik surf en snowboard en heb vroeger nog geskateboard. Maar ik was nooit super goed, omdat ik er niet helemaal voor ging. Daar ligt misschien wel het verschil. Hoe meer je er in stopt, hoe meer je er ook weer uithaalt. Toch heb ik daar vrede mee; ik deed het wel graag en dat is uiteindelijk belangrijker voor mij. Eens op de ramp gaan en een jump placeren, okee. Maar het uitzicht in de bergen is ook mooi. Ik ga geen waaghalzerij uithalen en van rotsen gaan jumpen om een bepaalde staat van extase te bereiken. Goed gek.

Eigenlijk hoop ik dat niemand die mij dierbaar is ooit zulk een groot risico neemt, dat ik ze dreig te verliezen. Ik mag er niet aan denken! Omgekeerd is ook waar; wanneer ergens een groot risico aan zou verbonden zijn, zou ik ook wel twee keer nadenken, al was het maar voor diegenen die mij zouden moeten missen. Misschien ben ik op dat vlak te loyaal en moet ik nog leren daar op een andere manier mee om te gaan, dat kan.

Onlangs ging ik met een paar vriendinnen naar Walibi. De Dalton Terror... man, ik heb al lang niet meer zo’n doodsangsten doorstaan! Anderen genieten daar dan weer met volle teugen van. Mocht ik ooit op een trektocht op de Mount Everest terechtkomen; ik zou er toch maar met een bang hartje zitten hoor.”